เพิ่งจะได้เคยเขียนบลอคครั้งแรกค่ะ...ประมาณว่ามือใหม่หัดเขียน...>0<

ช่วงนี้อาจจะยังหาสาระไม่ได้ แต่ว่าต่อไปก็อยากจะพัฒนาฝีมือ(การเขียน) อิอิ...

ยังไงๆ ก็ฝากบลอคนี้ไว้ด้วยนะคะ....

หน้าตาตอนนี้มันอาจจะดูแปลกๆ แต่ว่าอีกหน่อยน่าจะทำได้ดีกว่านี้อ่ะค่ะ

บลอกแรก สู้เค้า สู้ๆ...^^

อย่างที่เคยได้ยินมาว่า หากเราจะคิดสิ่งใดสิ่งหนึ่งออกมาได้ ต้องอยู่ในสภาวะแบบไหน...ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการออกแบบอย่างเดียวนะคะ

...สำหรับบางคน ถ้าไม่อยู่ในภาวะที่เรียกว่าสุขสบาย ผ่อนคลายสุดๆ ก็จะอยู่ในช่วงที่มีเหตุการณ์จำเป็นต่อชีวิตจริงๆ จึงจะคิดออกมาได้ และก็ขึ้นกับทักษะการคิดของแต่ละคนที่มีกันอยู่ บวกกับปัจจัยหลายๆ อย่างเข้าด้วยกัน

บางคนใช้เวลาไม่นานในการที่จะคิดออกมา...

บางคนก็นาน...นานจนแทบจะกินเวลาชีวิตของตัวเองไป

ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ มันโดนเข้ากับตัวเองซะเเล้ว!!

จะบอกว่าไม่ถนัด เค้าก็คงจะไม่เชื่ออีก...แต่ว่าอันนี้ไม่ได้หมายถึงเฉพาะการคิดแล้วนะคะ แต่หมายถึงการออกแบบ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร มันก็ต้องใช้ความคิดซึ่งไม่มากก็น้อยแหล่ะค่ะ ซึ่งบางทีการจะให้ออกแบบหรือทำในสิ่งที่เราเองก็ไม่ถนัดเนี่ยก็ยากอยู่ไม่น้อยเลย...(แต่สักวันมันต้องคิดออกเองแหล่ะ...เหอๆ) คอนเซ็ปก็ไม่ได้ให้ แต่ว่าก็อาศัยเดาจากงานที่จะใช้

คืนวันนั้น ปิดโทรทัศน์ปิดคอมพิวเตอร์ นอนกางสมุดวาดรูปแล้วเปิดเพลงคลอไปด้วย

...จนแล้วจนรอด ในที่สุด...มันก็คลอดออกมา!! กินเวลานอนตอนกลางคืนไปหมดเลยก็เหลือแค่ว่าพอเอาไปให้เค้าดูแล้วเค้าจะโอเคกะเรารึเปล่า?

แล้วจะบอกให้นะคะว่า งานนี้เค้าสั่งมาตั้งแต่เดือนมีนาคมแล้ว ถ้าจำไม่ผิด

แต่นี่...จะสิ้นเดือนพฤษภาคมแล้ว!!!

.....บางทีมันก็ช่วยไม่ได้อ่ะ มันเพิ่งจะคิดออกอ่ะ....T_T

มีอีกเรื่องค่ะ สำหรับท่ายืน เดิน นั่ง นอน คุณคิดว่าอยู่ในท่าไหน ถึงจะคิดอะไรปิ้งๆ ออกมา? ไงๆก็บอกเล่ากันได้นะคะ แต่สำหรับเราแล้ว...เห็นทีว่าจะเป็นเวลานอนล่ะมั้ง ก็แบบว่าตอนนอนมันกำลังสบาย เหนื่อยก็หลับไปเลย...

ปล. แล้ววันนี้คิดผิดจริงๆ ที่ไปสไลด์ผมข้างหน้าออก เฮ้อ...ชั่ววูบจริงๆ

สำหรับชื่อเรื่องเอง ขึ้นไว้แบบนี้ก็คงรู้สึกแปลกๆ ละ ^^

แบบว่าหลังจากที่ขึ้นฝึกปฏิบัติการพยาบาลบนวอร์ดเด็กมาสองสัปดาห์แล้ว ก็ได้ค้นพบอะไรหลายๆอย่าง...

อย่างเช่น รู้สึกดีกับเด็กๆ มากขึ้น อ่า...นี่ไม่ได้พูดด้วยอารมณ์ของนางสาวไทยนะคะ

แบบว่าถ้าเป็นแต่ก่อนนู่นคงรำคาญสุดๆ ถ้าเด็กสักคนจะส่งเสียงร้องไห้งอแงไม่หยุด จะประมาณว่า เอาออกไปที!!

แต่ตอนนี้รู้สึกสงสารเด็กเหล่านั้นมากกว่าค่ะ เด็กที่ป่วยไม่ว่าจะด้วยโรคเฉียบพลันหรือโรคเรื้อรัง ทั้งๆ ที่วัยนี้ควรจะได้วิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ได้อยู่กับครอบครัวหรือได้ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนอย่างมีความสุข แต่กลับต้องมานอนซมอยู่บนเตียง เนื้อตัวมีสายน้ำเกลือพันระโยงระยางเต็มไปหมด บางรายที่ระดับการรู้สติลดลงก็ร้องเอะอะโวยวาย ร้องไห้ เศร้าซึม สารพัด...

พ่อแม่ต้องมานั่งเฝ้าเด็กตั้งแต่เช้ายันค่ำ ด้วยสีหน้าที่ไม่สบายใจนัก...ในขณะที่เด็กบางรายไร้เงาของผู้มาเฝ้าเยี่ยม...

ให้แง่คิดอะไรหลายๆอย่างมากมายเลยค่ะ...

อดทน อดทน อดทน .... พร่ำท่องแต่คำนี้จนกว่าจะถึงวันสิ้นสุดการศึกษา ...

ขึ้นตึกพี่พยาบาลหลายคนใจดี แต่พี่บางคนก็ดุ เมื่อวันศุกร์ก็เกือบจะยืนร้องไห้ข้างเตียงเด็กซะแล้ว ... ตัวเองโดนดุไม่เท่าไหร่ แต่กับน้องเนี่ย....สงสารเด็ก คิดไปคิดมาเราเองก็ไม่ชอบ แต่อนาคตล่ะ อย่าทำแบบที่คิดว่าไม่ดีละกัน...

แต่เรื่องน่ารักๆ ก็มีนะคะ มีอยู่เคสนึง โดน NPO งดน้ำงดอาหาร เพราะมีแพลนจะทำผ่าตัดหรือฉายแสงสักอย่างนี่ล่ะค่ะ แล้วทีนี้มีคุณตามาเฝ้า คุณตาก็หิวข้าวเพราะไม่ได้ทานข้าวมา พอเอาอาหารไปให้คุณตา หลานก็ไม่ยอมให้กิน คุณตาเลยเหมือนโดน NPO ไปด้วยซะงั้น เหอๆ แล้วน้องก็ร้องเรียกแต่จะกินมาม่า แล้วก็ให้พาไปนั่งดูทีวีที่มุมนันทนาการ อาจารย์กับพวกเราเองก็ขำๆ...นี่ล่ะค่ะ ที่มาของชื่อเรื่อง...

ส่วนเคสที่ได้รับผิดชอบก็ได้กลับบ้าน ดีใจด้วยจัง จำได้ว่าเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว น้องไม่ยิ้มให้เลยด้วยซ้ำ แต่อาทิตย์นี้น้องยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว ตอนนั้นรู้แบบปุบปับเลยไม่ได้ให้ของที่ระลึกอะไรนอกจากจะวาดรูปแทนตัวของน้องให้ไป...ดีใจด้วยจัง

น้องๆ หลายคนน่ารักมาก ... เราเองก็เคยเป็นเด็กมาก่อนนี่นา ... แต่ออกจะเป็นเด็กดื้อไปหน่อย เหอๆ

อาทิตย์หน้าต้องไปวอร์ดอื่นแล้ว สู้ๆ กับอีกหกสัปดาห์ที่เหลือ...

อ่ะ...ช่วงนี้เริ่มได้นอนมากขึ้น รู้สึกว่าตัวเองนี่โหยหาการนอนเหลือเกินนะเนี่ย -..- เพราะการทำงานกับชีวิตคนมันต้องมีสตินี่ละค่ะ...เพราะฉะนั้น ก็จะพยายามทำแพลนให้เสร็จเร็วๆ จะได้นอน เหอๆ

สู้ตาย!!!...